Τα προβλήματα στην πρόσληψη από τις Φιλιππίνες σπάνια οφείλονται στους ίδιους τους εργαζόμενους. Σχεδόν πάντα ξεκινούν από τον τρόπο που έγινε η πρόσληψη: από έναν «γνωστό» που υποσχέθηκε γρήγορη λύση, από ένα γραφείο που φόρτωσε τον υποψήφιο με χρέη, ή από έναν εργαζόμενο που έφτασε στην Ελλάδα ήδη πνιγμένος σε δάνεια και έφυγε με την πρώτη καλύτερη προσφορά.
Σε αυτό το άρθρο εξηγούμε τα τρία συχνότερα προβλήματα που συναντούν Έλληνες εργοδότες, γιατί συμβαίνουν, τι λέει ο νόμος στην Ελλάδα και στις Φιλιππίνες, και πώς ακριβώς λειτουργεί η νόμιμη διαδικασία μετάκλησης βήμα προς βήμα, ξεκινώντας από την πρώτη επικοινωνία του εργοδότη με τη Bridge Recruiters.
Με μια ματιά
Ο τυπικός παράνομος μεσάζοντας δεν έχει γραφείο, δεν έχει άδεια και δεν υπογράφει τίποτα. Είναι «κάποιος που ξέρει κάποιον» στη Μανίλα ή στην Αθήνα και υπόσχεται εργαζόμενο μέσα σε λίγες εβδομάδες, με πληρωμή σε μετρητά.
Οι πιο συνηθισμένες μέθοδοι:
Στις Φιλιππίνες, η στρατολόγηση εργαζομένων για το εξωτερικό χωρίς άδεια από το DMW (Department of Migrant Workers, πρώην POEA) συνιστά illegal recruitment, ποινικό αδίκημα βάσει του νόμου RA 8042 όπως τροποποιήθηκε με τον RA 10022. Επιπλέον, η απευθείας πρόσληψη Φιλιππινέζου εργαζομένου από ξένο εργοδότη χωρίς αδειοδοτημένο πρακτορείο απαγορεύεται κατά κανόνα (direct-hire ban), με περιορισμένες εξαιρέσεις που εγκρίνει το DMW.
Στην Ελλάδα, η απασχόληση πολίτη τρίτης χώρας χωρίς δικαίωμα διαμονής και εργασίας επισύρει για τον εργοδότη πρόστιμο 5.000 € ανά εργαζόμενο βάσει του Ν.4052/2012, υποχρέωση καταβολής των δεδουλευμένων και, σε σοβαρές περιπτώσεις, ποινικές κυρώσεις. Αν ο εργαζόμενος είναι και αδήλωτος, προστίθεται το πρόστιμο των 10.500 € της Επιθεώρησης Εργασίας.
Το δεύτερο πρόβλημα είναι πιο ύπουλο, γιατί συχνά κρύβεται πίσω από ένα «κανονικό» γραφείο. Ο εργοδότης πληρώνει μια λογική αμοιβή και νομίζει ότι όλα είναι εντάξει. Δεν βλέπει ότι ο εργαζόμενος πλήρωσε κι εκείνος: placement fee, «training fee», «processing fee», «έξοδα εγγράφων», μερικές φορές και «εγγύηση» για να μην φύγει.
Οι κανόνες του DMW απαγορεύουν κάθε placement fee σε οικιακό προσωπικό (household service workers). Για άλλες ειδικότητες, η αμοιβή που μπορεί να ζητηθεί από τον εργαζόμενο δεν επιτρέπεται να υπερβαίνει έναν μηνιαίο βασικό μισθό, και απαγορεύεται εντελώς όπου το κράτος υποδοχής δεν την επιτρέπει. Στην πράξη, οι υπερβολικές χρεώσεις είναι από τα συχνότερα παράπονα στις καταγγελίες Φιλιππινέζων εργαζομένων διεθνώς. Αναλυτικά για το τι σημαίνει ηθική πρόσληψη με μηδενική χρέωση εργαζομένου.
Ένας υποψήφιος από επαρχία των Φιλιππινών δεν έχει 2.000 ή 4.000 € στην άκρη. Δανείζεται: από άτυπους δανειστές με τόκους που υπολογίζονται ανά μήνα και όχι ανά έτος, από «lending companies» που συνεργάζονται με το ίδιο το γραφείο, ή βάζοντας υποθήκη το χωράφι της οικογένειας. Ο φιλιππινέζικος νόμος ορίζει ανώτατο τόκο 8% ετησίως για δάνεια που καλύπτουν placement fee (RA 10022), αλλά οι άτυποι δανειστές δεν τον τηρούν. Με τους τόκους, το χρέος μπορεί να φτάσει όσα θα κερδίσει σε έναν ολόκληρο χρόνο εργασίας στην Ελλάδα.
Στην Ελλάδα το πλαίσιο είναι επίσης σαφές: τα Ιδιωτικά Γραφεία Ευρέσεως Εργασίας λειτουργούν κατόπιν αναγγελίας στο Υπουργείο Εργασίας και η τοποθέτηση σε θέση εργασίας μέσω ΙΓΕΕ γίνεται χωρίς καμία οικονομική επιβάρυνση του εργαζομένου (Ν.4052/2012, άρθρο 98). Και όταν το χρέος χρησιμοποιείται για να κρατηθεί κάποιος σε καθεστώς εξάρτησης, μπορεί να συνιστά εμπορία ανθρώπων με σκοπό την εργασιακή εκμετάλλευση (άρθρο 323Α του Ποινικού Κώδικα).
Εδώ ενώνονται τα δύο προηγούμενα προβλήματα, και εδώ πονάει περισσότερο ο εργοδότης. Ο εργαζόμενος φτάνει στην Ελλάδα με χρέος 3.000, 4.000, 5.000 €. Ο τόκος τρέχει. Η οικογένεια στη Μανίλα περιμένει το έμβασμα. Ο δανειστής τηλεφωνεί.
Κάντε τα μαθηματικά όπως τα κάνει εκείνος: με καθαρό μισθό γύρω στα 900–1.000 € και δόση δανείου 300–400 €, μένουν 500–600 € για έμβασμα και για να ζήσει. Όταν ένας συγγενής του πει ότι «στο διπλανό χωριό δίνουν 100 € παραπάνω, χωρίς χαρτιά», η απόφαση είναι ήδη παρμένη. Δεν φεύγει επειδή είναι αχάριστος. Φεύγει επειδή πνίγεται.
Αξίζει να το πούμε καθαρά: με τον Ν.5275/2026, ο εργαζόμενος με αρχική άδεια παραμένει στον πρώτο εργοδότη για τη διάρκεια της πρώτης σύμβασης, με ανώτατο όριο τους έξι μήνες. Μετά μπορεί να αλλάξει εργοδότη, με δήλωση της αλλαγής στην υπηρεσία μίας στάσης και έλεγχο της ειδικότητας. Άρα η διατήρηση του προσωπικού εξαρτάται ούτως ή άλλως από τη μεταχείριση. Αλλά ένας εργαζόμενος που δεν χρωστάει σε κανέναν δεν έχει λόγο να φύγει τον δεύτερο μήνα. Ένας χρεωμένος έχει κάθε λόγο.
| Σημείο | Παράνομος μεσάζοντας | Νόμιμη μετάκληση |
|---|---|---|
| Άδεια & έλεγχος | Καμία· «γνωστός» χωρίς έδρα | Πρακτορείο DMW στη Μανίλα, γραφείο με ΓΕΜΗ στην Αθήνα |
| Είσοδος στην Ελλάδα | Τουριστική Visa C ή άλλη χώρα Σένγκεν | Έγκριση μετάκλησης + εθνική θεώρηση Visa D |
| Χρέωση εργαζομένου | Placement fees, δάνεια, «εγγυήσεις» | Μηδέν· το κόστος φέρει ο εργοδότης, με απόδειξη |
| Έλεγχοι υποψηφίου | Κανένας | NBI clearance, ιατρικές, προϋπηρεσία, συνέντευξη |
| Σύμβαση | Προφορική ή ανύπαρκτη | Γραπτή, επαληθευμένη από το MWO, τουλάχιστον 6 μήνες |
| Άδεια διαμονής | Δεν εκδίδεται | Ε.4, τριετής |
| Αν πάει στραβά | Πρόστιμα 5.000–10.500 €, χαμένα μετρητά | Γραπτοί όροι, υποστήριξη και στις δύο χώρες |
| Πιθανότητα να μείνει | Χαμηλή· το χρέος αποφασίζει | Υψηλή· δεν χρωστάει σε κανέναν |
Η νόμιμη πρόσληψη Φιλιππινέζου εργαζομένου περνά υποχρεωτικά από δύο κράτη. Το ένα δεν αντικαθιστά το άλλο: η ελληνική έγκριση μετάκλησης δεν βγάζει τον εργαζόμενο από το αεροδρόμιο της Μανίλας, και το φιλιππινέζικο OEC δεν του δίνει δικαίωμα διαμονής στην Ελλάδα.
Η Bridge Recruiters είναι γραφείο μετάκλησης με έδρα την Αθήνα και παρουσία στη Μανίλα (ΓΕΜΗ 186995803000). Η φιλιππινέζικη πλευρά της διαδικασίας εκτελείται σε συνεργασία με αδειοδοτημένο από το DMW πρακτορείο. Το σημείο εκκίνησης είναι πάντα το ίδιο: ο Έλληνας εργοδότης επικοινωνεί πρώτα με τη Bridge, και η Bridge αναλαμβάνει τη διαδικασία και στις δύο χώρες.
Συνολικός χρόνος: κατά κανόνα 4–7 μήνες μέχρι την άφιξη, συν 1–3 μήνες για την έκδοση της άδειας Ε.4. Όποιος σας υπόσχεται «σε τρεις εβδομάδες», δεν περιγράφει τη νόμιμη διαδικασία.
Όχι. Η άδεια διαμονής Ε.4 για εξαρτημένη εργασία προϋποθέτει έγκριση μετάκλησης και είσοδο με εθνική θεώρηση (Visa D). Όποιος μπαίνει ως τουρίστας δεν μπορεί να μετατρέψει το καθεστώς του σε εργαζόμενο μέσα από τη διαδικασία μετάκλησης, και ο εργοδότης που τον απασχολεί εκτίθεται σε πρόστιμα.
Κατά κανόνα όχι. Η φιλιππινέζικη νομοθεσία απαγορεύει την απευθείας πρόσληψη Φιλιππινέζων από ξένους εργοδότες χωρίς αδειοδοτημένο από το DMW πρακτορείο, με περιορισμένες εξαιρέσεις που εγκρίνει το ίδιο το DMW. Χωρίς επαλήθευση της σύμβασης και OEC, ο εργαζόμενος δεν μπορεί να αναχωρήσει νόμιμα από τη χώρα.
Για οικιακό προσωπικό, τίποτα: οι κανόνες του DMW απαγορεύουν κάθε placement fee. Για άλλες ειδικότητες, η χρέωση δεν μπορεί να υπερβαίνει έναν μηνιαίο βασικό μισθό. Η Bridge Recruiters εφαρμόζει σε όλες τις τοποθετήσεις την αρχή ότι το κόστος το φέρει ο εργοδότης και ο εργαζόμενος δεν πληρώνει τίποτα.
Ο νόμος δεσμεύει τον εργαζόμενο με αρχική άδεια στον πρώτο εργοδότη για την πρώτη σύμβαση, με ανώτατο όριο έξι μήνες· μετά μπορεί να αλλάξει εργοδότη, με δήλωση της αλλαγής και έλεγχο ειδικότητας από την υπηρεσία μίας στάσης. Αν φύγει και εργαστεί αδήλωτα αλλού, γίνεται ο ίδιος παράτυπος, και ο εργοδότης οφείλει να δηλώσει τη λύση της σύμβασης. Η καλύτερη πρόληψη είναι εργαζόμενος χωρίς χρέη, που κατάλαβε τη σύμβασή του πριν φύγει από τη Μανίλα.
Η αμοιβή ορίζεται κατόπιν προσφοράς, ανάλογα με την ειδικότητα, τον τόπο εργασίας και τον αριθμό των θέσεων. Τα κρατικά παράβολα και τα αεροπορικά εισιτήρια είναι ξεχωριστά και παρουσιάζονται αναλυτικά από την αρχή. Ο εργαζόμενος δεν επιβαρύνεται με κανένα ποσό.
Πηγές & επίσημες αναφορές
Η Bridge Recruiters αναλαμβάνει ολόκληρη τη διαδικασία μετάκλησης, στην Ελλάδα και στις Φιλιππίνες, χωρίς μεσάζοντες και χωρίς χρεώσεις στον εργαζόμενο.
Ζητήστε Προσφορά